BHUTAN

Bhutan: hoe vertel ik dit thuis?

Er zijn van die onontgonnen paradijzen op aarde waarvan je denkt: hoe vertel ik dit thuis? Zo’n land is Bhutan in de Himalaya. Een tot voor kort verborgen tijdloos koninkrijk, ooit omschreven als ‘Shangri-La’. In Bhutan ziet u uitgestrekte berglandschappen en historische tempels. Toch gaan zelfs in dit afgesloten land traditie en vernieuwing hand in hand.
Bhutan heeft een gezonde berglucht, compleet andere kleuren en bovenal paleizen, tempels en kloosters zoals je ze nooit eerder hebt gezien. En verhalen zoals je ze nooit eerder hebt gehoord.

Praktische informatie

  • Oppervlakte
    38.394 km2 (ietsje groter dan Nederland of België
  • Taal
    Dzongkha (gids heel goed Engels)
  • Klimaat
    Zeer gevarieerd, van warm tot gematigd tot strenge winters
  • Beste reistijd
    Voor- en najaar
  • Geld
    Ngultrun
  • Tijdsverschil
    +5 in winter/+4 in zomer

Hoogtepunten van Bhutan

Beleef de mystiek en magie!

De eventuele ongemakken van het reizen door deze prachtige en gevarieerde, maar vaak onontwikkelde gebieden, worden aan het einde van de dagrit goedgemaakt met een warm onthaal, eerste klasse service, prima of zelfs superluxe hotels en heerlijke maaltijden. Soms zelfs met een spa of heet bad in de buitenlucht (hot tub) die de spetterende indrukken van Bhutan completeren. Beleef de mystiek en magie van Bhutan, waar het Bruto Nationaal Geluk belangrijker wordt gevonden dan het Bruto Nationaal Product.

Uniek geconserveerde cultuur

In Bhutan is alles anders, u zult zich voelen als Alice in Wonderland, die van de ene verwondering in de andere valt. Het is een landschap met besneeuwde bergtoppen en gletsjerblauwe rivieren, badend in een kristalhelder zonlicht, waar exotisch ogende mensen zich wijden aan hun dagelijkse besognes.
Het land staat met één been in het heden en één been in het verleden. Het bewaren van de eigen unieke cultuur van het land geniet de voorkeur boven alle moderniseringsplannen.

Dit land begon pas in 1999 met tv, als laatste ter wereld. Modernisering met behoud van tradities en cultuur is het credo. Goede zaken van de moderne tijd proberen binnen te halen, zoals onderwijs, mondhygiëne en de wereldtaal Engels. Slechte zaken uit de moderne tijd proberen ze hier te weren: liever geen vervuiling, criminaliteit en billboards die de begeerte aanwakkeren en massatoerisme dat tradities aantast. De vraag is of het zal lukken, deze gekuiste versie van de moderne tijd binnenhalen. Jongeren die hun school afmaken, willen niet meer met het kapmes het veld in, zij willen een ‘moderner’ leven in de hoofdstad. En dus is er een tekort aan mankracht op het land.

Bruto Nationaal Geluk

Bhutan heeft patent op de term Bruto Nationaal Geluk, vier decennia terug gemunt als alternatief voor het Bruto Nationaal Product. Het ‘netto geluksgevoel’ is belangrijker dan economische winst. BNG laat zich lastiger meten dan BNP of inkomen, maar bijna alle bewonderaars van Bhutan geloven dat er een relatie bestaat tusen het BNG en het grote aantal monniken. Tot op de dag van vandaag sturen de meeste families ten minste één zoon naar het klooster. Dit paradijs is er voor de dieren, die hier niet mogen worden gedood. Zwerfhonden bezit Bhutan minstens evenveel als gebedsvlaggen. En op de eenbaansweg zorgen lome koeien en yaks ervoor dat niemand harder rijdt dan 30.

Een van de authentieke Bhutanese cultuuruitingen is het weven. Stoffen vertegenwoordigen dan ook nog steeds een zekere waarde en zijn – zelfs naar westerse maatstaven – behoorlijk prijzig. In het verleden werden zij dikwijls aangewend als betaalmiddel of geschenk, maar verlenen vandaag de dag aan het straatbeeld van Bhutan een aparte noot, de nodige kleur en fleur, aangevuld met de zwierige robijnrode robes van de monniken, die alomtegenwoordig zijn. Je zult hier weinig autochtonen in jeans en t-shirts zien, hoewel steeds meer. Mannen dragen veelal een zogenoemde ‘gho’, een ‘oversized’ uitgevoerde jas, omgord met een ceintuur. De superlange mouwen dienen te worden omgeslagen zodat brede, witte manchetten ontstaan.
Vrouwen wikkelen zich meestal in een enkellange ‘kira’, een meterslange omslagrok van vaak handgeweven katoen of zijde, met daarop een bloes en een kort overslagjasje, bijeengehouden door fraaie sierspelden.

En dan zijn daar overal de karakteristieke houten huizen of witgekalkte boerderijen met bontbeschilderde kozijnen en fresco’s. Qua design, kleuren en motieven doen deze wonderlijk genoeg enigszins denken aan een mix tussen de Engelse Tudorstijl en ons eigen Hindelopen, maar uiteraard is deze bouwstijl geënt op de originele Bhutanese tradities. Op muren van kloosters en tempels in Bhutan is de Boeddha geschilderd met een tijger aan een halsband. Dat is geen huisdier: het is de Tijger van de Begeerte die door de Boeddha van het Mededogen met de Ketting van de Wijsheid wordt bedwongen.
En zo heeft bijna iedere afgebeelding, ieder gebouw, iedere plaats zijn eigen verhaal.

Dzongs en Lhakhangs: prachtige bouwwerken

Struikel je in andere landen over kerken en tempels, in Bhutan zijn dat de dzongs en lkakhangs. Een dzong is een karakteristiek gebouw waarin regeringsfunctionarissen en monniken al eeuwen naast elkaar plaatsnemen; de twee machten wonen hier samen, er zijn zowel kantoren als tempels. Een lhakhang is een als een fort gebouwde tempel.
In Punakha staat de mooiste dzong. Deze stoepa staat op een eiland precies op het punt waar de Vader- en de Moederrivier samenvloeien. De Punthang Dechen Phodrang Dzong werd in 1637 gebouwd door de ‘vereniger’ Shabdrung Ngawang Rinchen. Het is een strategische plek, maar heeft ook een religieuze lading: Guru Rimpoche (= de tweede boeddha, verantwoordelijk voor de introductie van het boeddhisme) zou de plek in de 8e eeuw hebben gezegend en de bouw van de dzong hebben voorspeld, en sinds 1328 staat er een tempel, die de ‘kleine dzong’ wordt genoemd.

De Punakha Dzong is van november tot april de winterhoofdstad voor de Je Khenpo, de hoogste geestelijke van de Kagyupa.
Deze kloosterburcht, die 180 x 70 meter meet, is na de dzong in Thimpu de belangrijkste van het land.
De dzong kan worden bereikt via een brug in traditionele stijl (maar gebouwd in 2007). De dzong is in 2003 op fraaie wijze gerestaureerd, nadat hij door een overstroming in 1994 was beschadigd. De ‘Utse’, het centrale gebouw, heeft maar liefst 6 verdiepingen, en verdeelt de dzong in het deel voor het wereldlijke bestuur en dat voor de geestelijkheid. Op de eerste binnenplaats staan een chorten (Tibetaans boeddhistische variant van de stoepa, ‘omgekeerde klok’, meestal wit) en een bodhi-boom (banyan, een heilige boom in het boeddhisme, omdat Gautama Boeddha, de stichter van het boeddhisme onder deze boom verlichting (body) bereikte).

De tweede binnenplaats is erg klein doordat er over de jaren tempels zijn bijgekomen: er zijn er nu in totaal 21 in de dzong. Via de derde binnenplaats komt u bij de grote gebedshal. Deze kunre uit 1660 ziet er schitterend uit, met prachtige beelden (van Boeddha, Guru Rimpoche en de Shabdrung), muurschilderingen met het levensverhaal van Sakyamuni en pilaren bedekt met koperen reliëfs en bladgoud. In de gebedshal mag absoluut niet worden gefotografeerd en er is een speciale permit nodig om er binnen te mogen. Als de Je Khenpo in Punakha verblijft is de kans daarop erg klein. In de kunre van Punakha vond in november 2008 de zeer officiële kroning van de vijfde koning plaats (de festiviteiten waren daarna in Thimphu) en in oktober 2011 was hier het huwelijk van de koning.

Ooit de enige begaanbare route van oost naar west

In Trongsa staat de historisch grootste dzong in Bhutan (maar sinds de uitbreidingen van de Punakha dzong is die het grootst), gebouwd in 1647. Trongsa Dzong is een meesterwerk van Bhutaanse architectuur, en een doolhof van binnenpleinen, kloosters, vertrekken, binnenhoven, gangen en fraai geconstrueerde daken. Met enig geluk en de juiste permits kunt u naar binnen, maar lang niet alle zalen en tempels zijn open voor bezoek. De dzong dateert uit 1647, maar de Chorten Lakhang, die nu het meest zuidelijke deel van de dzong vormt, stond er al in 1543. Die tempel werd gebouwd door de drukpa lama Ngagi Wangchuk. Zijn achterkleinzoon Shabdrung Ngawang Namgyal verenigde Bhutan en bouwde de imposante dzong van Trongsa. De ligging van de dzong was de basis voor de grote macht van zijn heersers: de enige begaanbare route van Oost- naar West-Bhutan liep door Trongsa, en lange tijd zelfs door de dzong zelf. Opeenvolgende penlops (gouverneurs) van Trongsa breidden de dzong uit en bouwden tempels in de dzong.

In 1999-2004 werd de dzong grondig gerenoveerd en met de inhuldiging werd de kroonprins (nu is hij koning) ingewijd tot penlop (gouverneur) van Trongsa. Trongsa was immers de uitvalsbasis van de huidige koninklijke familie.
Er zijn in de dzong maar liefst 25 tempels. Daaronder is de Jampa (Maitreya) Tempel uit 1771, met daarin een groot beeld van de Boeddha van de Toekomst. De Tempel van de Chorten is gebouwd op de plek waar de originele tempel stond. Deze tempel heeft prachtige muurschilderingen. In de dzong is ook een drukkerij voor religieuze geschriften. Er leven in de dzong circa 200 monniken en novicen.

De witte Paro Rinpung Dzong

Eén van de meest indrukwekkende dzongs van Bhutan, ook vanwege de combinatie met de brug ervoor en de Ta-Dzong erachter. De dzong is gebouwd op een berghelling en torent uit boven het stadje. Op deze plek stond al in de 15e eeuw een klein versterkt gebouw. Nadat ze zijn gezag hadden erkend, gaven de lokale heren in 1645 het gebouw aan Shabdrung Ngawang Namgyal en die liet in een jaar tijd de grote dzong bouwen. Nog altijd zetelt in de dzong het bestuur van de Paro Vallei en is het andere deel voor de geestelijkheid. Er wonen ca. 200 monniken. In de mooie utse (de centrale toren) zijn enkele tempels.
Aan de westkant van de dzong is een traditionele houten brug over de rivier. De bouwstijl van deze brug is eigen aan Bhutan en wordt in het Engels cantilever genoemd: de brug steunt als het ware op steeds verder uitstekende, op elkaar gestapelde balken.

Vlakbij Paro is de ruïne Drukghey Dzong, de plaats van de historisch oorlog tussen Tibet en Bhutan in de 17e eeuw. Deze dzong is gebouwd in 1650 als symbool van overwinning op de binnenvallende Tibetaanse legers. In de jaren vijftig is de dzong door een omgevallen kaars afgebrand en wat nu rest is een ruïne, maar toch de moeite waard. Bovendien biedt de dzong een prachtig uitzicht. Bij helder ziet u de top van de Jomolhari, een 7314 m hoge berg op de grens met Tibet.

De demon verslagen

In de omgeving van Bhumtang kunt naar de Kurjey Lhakhang (wandelen), waar Guru Rimpoche in de 8e eeuw mediteerde. De Khurjey Lhakhang is een van de meest heilige plekken in Bhutan. Naast de oude tempel staan twee paleisachtige gebouwen, die rond 1900 zijn gebouwd door de eerste koning. Naast de oude tempel is een grote tempel, met daarin een enorm beeld van Guru Rimpoche, dat dateert uit 1625. Maar het is de oude tempel die het belangrijkste heiligdom is.

Hier heeft Guru Rimpoche de lokale demon Shelging Karpo overwonnen. Deze demon had koning Sendhaka ziek gemaakt en zijn hof had Guru Rimpoche om hulp gevraagd. De demon huisde in een grot en nam de vorm van een sneeuwluipaard aan. Guru Rimpoche veranderde in een garuda (griffioen) en versloeg de demon. Boven in de daknok zijn nog de houten beelden van een garuda en een sneeuwluipaard te zien. Koning Sendhaka herstelde en bekeerde tot het boeddhisme. Via trappen komt u in het oudste deel van de tempel. Daar is een schrijn waarin men achter een beeld van Boeddha de afdruk van het lichaam van Guru Rimpoche kan zien; dit is de grot die hij overnam van de demon en waarin hij mediteerde.

De Tamshing Tempel, gesticht in de 15e eeuw door Pema Lingpa, ligt tegenover de Kurjey Lhakhang, aan de overzijde van de rivier. Hij is beroemd om de (achter gordijnen verborgen) muurschilderingen die door Pema Lingpa zelf zouden zijn geschilderd en een Boeddhabeeld dat door hem in één nacht, met hulp van hemelse wezens, zou zijn gemaakt. Er ligt ook een zware ijzeren ketting, die in één nacht door Pema Lingpa met blote handen zou zijn gesmeed. Tamshing is een belangrijk Nyingmapa-klooster. In de tempel worden novicen onderwezen in de tradities en leer van Pema Lingpa. De tempel is eind 19e eeuw gerestaureerd door Kunzang Tenpe Nyima, de achtste reïncarnatie van Pema Lingpa en de oom van de eerste koning. Hier vlakbij staat de Konchog Sum Lkahang. De Konchog Sum tempel dateert uit de 8e eeuw en zou zijn gebouwd in opdracht van de Tibetaanse koning Songtsen Gampo. De tempel is beroemd om zijn grote klok met een inscriptie uit de achtste eeuw.

Kyichu Lkakhang

Gebouwd in de zevende eeuw gedurende de regering van de eerste boeddhistische Tibetaanse koning, is één van de twee oudste boeddishistische tempels in Bhutan. De tempel bevindt zich in de Paro vallei. Bhutan kwam in de 7e eeuw na Chr. in de boeddhistische invloedssfeer vanuit Tibet. De legende vertelt dat de Tibetaanse koning en veroveraar Songtsen Gampo werden  tegengewerkt door een enorme vrouwelijke demon, die zich over een groot gebied had neergevlijd. De koning besloot op elk belangrijk gewricht van de demon een boeddhistische tempel te bouwen, waaronder twee in Bhutan: de Kyichu Lhakhang in de Parovallei en de Jampey Lhakhangin in de Bumthang vallei. Daarmee werd de demon onschadelijk gemaakt.

Thimpu, hoofdstad zonder stoplichten

De stad ligt in het westen van het land aan de Wang Chu rivier op 2300 meter hoogte en is omringd door bergen. In 1997 telde Thimpu naar schatting 45.000 inwoners en is daarmee één van de kleinste hoofdsteden ter wereld. Er zijn geen werkende verkeerslichten; indien nodig regelt een verkeersagent het verkeer. Hoogbouw ontbreekt en de huizen zijn gebouwd in traditionele architectuur. De toenmalige koning – Jigme Dorji Wangchuk – bepaalde in 1955 dat Thimphu in het vervolg de enige hoofdstad zou zijn. Daarvoor kende Bhutan twee hoofdsteden: Punakha, de winterhoofdstad en Thimphu, de zomerhoofdstad.

In Thimpu kunt u naar het Takin Sanctuary gaan om de bijzondere takin te zien.
Takin was vroeger een dierentuin, maar op een gegeven moment is besloten allerlei dieren, waaronder de zwarte beer, weer los te laten. De takins waren echter zo gewend aan mensen, dat ze maar steeds terugkeerden. Nu is het dus een takin reservaat, een park met 19 takins, het nationale dier van Bhutan, met de kop van een geit en het lichaam van een koe. Er zijn ook 4 blaffende herten, 2 dambar herten en een berggeit te zien.

Paro en de prachtige Paro vallei

Het is een karakteristiek straatbeeld in Paro: onder de duizenden gebedsvlaggen die tussen de houten huizen gespannen zijn, zitten de stadsbewoners in de schaduw. Paro ligt in een vruchtbare vallei en de meeste bewoners komen aan de kost op de vruchtbare akkers in de heuvels rondom de stad. Daar verbouwen de boeren de zeldzame rode rijst. De rijstterrassen worden omringd door de dichte bossen die de glooiende heuvels van de Paro-vallei begroeien. Het maakt het gebied rond Paro tot één van de mooiste valleien van Bhutan. In het stadje verkopen de boeren op zondag hun waren. Populair is de kaas gemaakt van melk van de yak, het langharige rund uit de Himalaya. Een andere delicatesse op de markt van Paro is gedroogde koeienhuid. Een heerlijke snack tijdens lange wandelingen, volgens de altijd glimlachende marktkooplieden.

De Ta Dzong in Paro is een ronde uitkijktoren annex klein fort die boven de Dzong gebouwd is. Het was vroeger de militaire post. In dit prachtige gebouw was tot 2011 het Nationaal Museum gevestigd. Na een aardbeving in september 2011 is het voor publiek gesloten. Maar al in 2009 is naast de Ta Dzong een nieuwe tentoonstellingshal gebouwd met daarin het grootste deel van de collectie van het Nationaal Museum. Het museum heeft een zeer gevarieerde collectie thangka’s (geschilderde of geborduurde boeddhistische banier), maskers, beelden, postzegels, kleding, gebruiksvoorwerpen, muziekinstrumenten, foto’s van de koninklijke familie en meer. Vanaf de Ta dzong heeft u een mooi uitzicht over de dzong, Paro en de vallei.

In de omgeving van Paro ligt de Kila Gompa, een van de oudste nonnenkloosters van Bhutan, waar nu nog 32 nonnen (Anims) wonen die een ongestoord leven leiden van religieuze studies, bidden en meditaties. Deze Gompa is historisch van belang als een heilige meditatie site voor bekende heilige zoals Duphthob Chilkarwa, een student van Pelden Drukpa van de Kagyupa sekte.

Tiger’s Nest: een pelgrimage naar een klooster op 3120 meter!

Even buiten Paro ligt Taktshang Goemba: het Tiger’s Nest, een van de oudste en belangrijkste heiligdommen van Bhutan en een van de beroemdste boeddhistische tempels ter wereld. Het dankt zijn naam aan het verhaal dat de Tibetaan Padmasambhava, ook wel bekend als ‘de tweede Boeddha’ en als Guru Rimpoche, hier in de achtste eeuw landde, vliegend op zijn tijger. Hij mediteerde hier drie maanden in een grot en ging vervolgens het boeddhisme in Bhutan verspreiden. Als je de heuvels intrekt, zie je de zonnestralen af en toe al weerkaatsen op de witte gebouwen in de verte. Op een smalle richel in een diep ravijn, negenhonderd meter boven de vallei van Paro, balanceert Taktshang Goemba. Het klooster steekt af tegen de steile rotswand. Onder het voormalige fort van oude krijgsheren opent zich een peilloze diepte.

Alleen het geluid van de wind en de waterval

Halverwege de tocht naar Tiger’s Nest kom je bij een klein theehuis. Vanaf hier zie je hoe onbereikbaar het klooster is. Al sinds de zestiende eeuw mediteren de monniken ver van de inwoners van Paro. Hier hoor je slechts de wind langs de rotswand en de waterval onder het klooster. Af en toe dringt het geluid van de draaiende gebedsrollen tot je door. Het zachte geluid van een biddende monnik zweeft op een windvlaag mee langs de bergwanden. Na een lange weg over een smal pad kom je bij de poort van het klooster. Het isolement en de toewijding van de monniken is duidelijk wanneer je over de vallei uitkijkt. In het klooster zijn vier tempels te zien, waaronder een grottempel waarin Guru Rimpoche in de 8e eeuw heeft gemediteerd.

Bhumtang, de heilige regio

De Bumthang regio is één van de heiligste gebieden in Bhutan. In Bumthang is de bekering van het boeddhisme begonnen. De regio bestaat uit vier valleien, namelijk de Chokhor, Tang, Ura en de Chume vallei. De meeste dzongs en belangrijke tempels liggen in de Chokhor vallei en daarom wordt deze ook wel de Bumthang vallei genoemd.
Veel Bhutanezen maken uit eerbetoon pelgrimstochten naar de heilige plaatsen van Bumthang waar veel historische geestelijken gemediteerd hebben. U kunt hier een goede indruk krijgen van de Bhutanese levensstijl die eeuwen lang vrijwel onveranderd is gebleven. De lokale bevolking leeft er van de landbouw, produceert manden en papier, en de handgeweven wollen kleding uit de regio is befaamd.

De beste reistijd voor Bumthang is van mei tot oktober. Ook gedurende de zomer kunnen de nachten hier fris zijn. In de omgeving van Bhumthang kunt u mooie wandelingen maken, zoals naar Ura. Ura is maar een klein dorp van zo’n zo’n veertig traditionele huizen met een middeleeuwse aangezicht. Het relatief nieuwe Ura klooster domineert het dorp. De vrouwen van Ura dragen nog steeds sjaals van schapenhuid.

De Phobjikha en Gangtey vallei: kraanvogels en kloosterskraanvogels

De zompige bodem van de Phobjikha vallei is een perfect gebied voor de zwarthals kraanvogel. Deze uiterst zeldzame en bedreigde vogel overwintert hier voordat hij weer terugvliegt naar zijn broedgronden in Tibet. Er is een bezoekerscentrum met telescopen om de vogel van dichtbij te observeren. De lokale bevolking heeft veel respect voor de kraanvogel, die dan ook bezongen wordt in veel liedjes. November – januari is de beste tijd om de kraanvogels te zien.

De vallei van Gangtey is één van de meest schilderachtige plekjes in Bhutan en is aangewezen als een natuurreservaat. In Gangtey treft u een van de oudste en meest welvarende kloosters van Bhutan aan: het Gangtey klooster, een van de weinige kloosters van de Nyingmapa-sekte. Ook is hier het Trulku klooster. Het klooster van Gangtey ligt op een kleine heuvel in de vallei‚ omringd door de huizen waar de families wonen van de monniken die het monasterie onderhouden. In deze regio wordt het Crane Festival uitbundig gevierd‚ waarmee de komst van de zwartnekkraanvogels gevierd wordt.

De bergen rondom Phobjikha zijn weelderig groen. Er zijn mooie wandelingen te maken. De Gangte trekking duurt drie dagen. Deze trekking heeft een totale lengte van 42 kilometer en bereikt een maximale hoogte van 3480 meter. U passeert kleine dorpjes, akkers met aardappelen, kloosters waar zelden toeristen komen en oneindig veel gebedsvlaggen. Rododendron-, bamboe- en pijnboombossen worden afgewisseld met schapenveldjes. Dit is een van de meest vogelrijke gebieden van de Himalaya. Kijk uit naar gaailijsters, spechten, klauwieren en trogons.

Kleurrijke festivals, goed voor het karma

Het bijwonen van een festival (tshechu) is een bijzondere gebeurtenis; niet alleen is het goed voor het karma, het is ook een belangrijk sociaal evenement en van heinde en verre komt men, vaak paasbest gekleed, bij elkaar om samen feest te vieren. Tijdens een tshechu worden gemaskerde dansen opgevoerd door de monniken van het klooster. Families installeren zich compleet met kleedjes en picknickmanden langs de rand van de dansvloer en toeschouwers verdringen zich om een glimp op te vangen van de dansers.
In uitbundige kleurige gewaden en met spectaculaire maskers of hoeden op draaien de dansers rond over het plein in ingewikkelde patronen. Daarbij worden ze begeleid door de opzwepende klanken van trommels, cimbalen en hoorns en soms door het sonore gezang van monniken langs de kant. In hun lange rokken ruisen ze voorbij en met hun vlindermouwen zwiepen ze door de lucht. Sommige dansers zijn geheel in trance. 


Yogi’s met macht om leven te nemen en te geven

Welke dansen u precies zult zien, is nooit helemaal bekend. Er zijn wel dansschema’s, maar op elk festival worden deze weer in een andere volgorde uitgevoerd. Zo is er de Shacham Dans, een dans die de overwinning uitbeeldt van Guru Rinpoche over de kwade Windkoning, en waarbij de dansers gele rokken dragen op kniehoogte en grote maskers van herten. Of de Dans van de Zwarte Hoeden: deze Black Hat Dancers zijn yogi’s die de macht hebben om leven te nemen en te geven. Ze dragen grote zwarte hoeden, vilten laarzen en kleurrijke brokaten jurken met lange vlindermouwen.
In het festival wordt de Indiase meester Guru Rinpoche (ook wel Padmasambhava genoemd) geëerd. Guru Rinpoche is de belangrijkste heilige in Bhutan. Rond 800 verspreide hij het tantrisch boeddhisme (ook wel Vajrayana of Mantrayana) vanuit India over de Himalaya en ook in Bhutan. Hij is de stichter van de Nyingma-school, de oudste stroming binnen het Tibetaans boeddhisme.

Optreden van clowns

De opgevoerde kloosterdansen vertellen allemaal de verhalen uit het leven van Guru Rinpoche. De tshechu’s vinden normaal gesproken plaats rond de 10e dag van de maand volgens de Bhutanese kalender, maar de precieze data veranderen soms nog in aanloop naar een festival toe.
De monnikendansen worden afgewisseld met het nodige volksvermaak; clowns die de menigte aan het lachen proberen te maken en optredens van lokale zang- en dansgroepjes. Daarnaast vinden er veel andere activiteiten plaats; vaak is er een soort kermis in het dorp, compleet met goktentjes, marktkraampjes, eetstalletjes en natuurlijk boogschietwedstrijden, de nationale sport van Bhutan. Uiteraard kunt u zelf ook, samen met de lokale bevolking, aan deze activiteiten meedoen.

 

Trekkings van een paar uur tot meer dan 3 weken

In Bhutan kunt u op veel plaatsen prachtig wandelen en ook meerdaagse trekkings maken, zoals de 7-daagse Chomolhari trek, de 14-daagse Snowleopard trek en de meer dan 3 weken Snowman trek, een van de zwaarste en ook mooiste trekkings ter wereld.

BEVOLKING EN GODSDIENST

Er wonen ca. 700.000 mensen in Bhutan.

De officiële religie van het land is het mahayana boeddhisme. 
Ongeveer 75% van de bevolking hangt de Mahayana stroming in het boeddhisme aan.
Deze groep, het noordelijke boeddhisme, is progressiever dan het theravada- boeddhisme dat ook wel het zuidelijk boeddhisme wordt genoemd en de meest orthodoxe stroming is. Ook is zij kleurrijker in haar uitingen. Zo heeft het mahayana-boeddhisme meer beelden en gaat uit van het bestaan van meerdere boeddha’s en bodhisattva’s (soort heilandfiguren). Een ander verschil met de eerste stroming is dat de mahayanisten vinden dat iedereen in staat moet zijn de verlossing te bereiken. Niet alleen monniken en nonnen, maar ook leken kunnen praktiseren en zich uiteindelijk van lijden bevrijden. Ze passen de ideeën van het theravada-boeddhisme toe op praktische zaken als onderwijs en het helpen van anderen. Het uitgangspunt van mahayanisten is dat alle levende wezens op zoek zijn naar geluk.

De tweede religie wordt gevormd door het hindoeïsme.

Magnifieke Himalaya vergezichten

Onder andere bij de Dochula pas, op 3100 meter hoogte, heeft u op een heldere dag een spectuculair uitzicht op de oostelijke Himalaya bergketen, inclusief de hoogste piek van Bhutan. De pas tussen wordt gemarkeerd door 108 chorten, de Druk Wangyal, die in 2004 zijn gebouwd. Bij helder weer heeft u er een schitterend uitzicht, maar het weer kan ook zo omslaan en dan kan de lucht helemaal dicht zitten.
De meeste kans op goed zicht is er vanaf oktober tot februari. De pieken zijn de Masangang (7158m), Tsendang (6960m), Terigang (7060m), Jejegangphugang (7158m), Kangphugang (7170m) en Gangkar Puensum (7541m, de hoogste top in Bhutan).

Neem contact met ons op

Stuur ons een e-mail en u ontvangt binnen 24 uur een antwoord op uw vraag.

Not readable? Change text. captcha txt

Start typing and press Enter to search